Xoşbəxtlik sadə yaşamaqdır

Bəzən insan hər şeyi yaxşıca düşünmək,yerbəyer etmək üçün yalnız qalmaq istəyir. “Kaş bir düymə ilə dünyanı səssizə alsaq ” deyir.
Özümü bu cür hiss etdikdə,bizim binanın damında olaram həmişə.Yaşamı,insanları burdan seyr etməyi sevirəm.Əslində burdan baxdıqda həyat fərqli görünür.Qatmaqarışıq yollar,şütüyən maşınlar,siqnal səsləri,qaçan insanlar.Kimiləri həyatda qalma üçün,kimiləridə həyatını yaşamaq üçün yaşayırmış kimi göstərir özünü…
Mirzə Babayevin sevdiyim mahnısının,2 fərqli bənddəki 2 sətrini qeyd edim:
Arif olan nakam olmaz bu dünyadan,
Hünər göstər bir şey apar bu dünyadan.
Kəfənin cibi yoxdur bu dünyadan bir şey aparmağa,amma ibadət və yaxşılıq üçün kəfəndə cibə də ehtiyac yoxdur.Bu dünyaya bir daha gəlməyəcəyimizə,bu anı bir daha yaşamayacağımıza görə,yaşamımızın dadını çıxaraq,təbii,ölümü unutmadan.Dünya 3 günlük deyil,amma dünya əbədi də deyil.Ən azindan yaşadığımız müddətdə,xoşbəxt olmağa can ataq.Akif İslamzadə kimi “Ötən günlərimi qaytaraydılar,gələn günlərimi qurban verərdim” deməmək üçün…
Insanın nə qədər yaşı artsada,nə qədər böyüsədə,içində heç vaxt böyüməyən balaca,çılğın bir uşaq olur.Bəziləri isə yetkin görünmək üçün özlərini bu xoş duyğulardan məhrum edir.”Camaat nə deyər?!” deyir.O heç kimin tam olaraq tanımadığı, camaat deyilən teror qrupuna fikir vermə.Sən istədiyini et,insanlıqdan çıxmadan..Məsələn,bir an qəlbindən balaca bir uşaq kimi dəlicəsinə oynamaq keçirsə bunu et,ya da yağış yığıntısına ayağını çırp və suyu sıçrat,avtobusla və ya maşınla gedərkən,yolunun hara getməsindən asılı olmayaraq,sən harda olmaq istəyirsənsə orda ol,gəzmək istəyirsənsə,ərinmə düş və bir az gəz.O an nə istəyirsən et,bircə özünü nəyəsə məcbur etmə.Bunları etmək üçün “azad” dediyiniz ölkələrdə olmağa ehtiyac yoxdur.Ümumiyyətlə xoşbəxt olmaq üçün əlini əlinin üzərinə qoyub gözləmək əvəzinə,hərəkətə keçmək lazımdır.Ən azındam kiçik məqsədlər qarşına qoysan,onlara nail olduqca da xoşbəxtliyi bir az-bir az dadmaq olur. 🙂
Hirs və qəzəb bürümüş gözlərlə,hədsiz rəqabət hissiylə,istəmədən belə olsa incitdiyimiz qəlblərlə,sonda qazandığımız uğur xoşbəxtlik deyil,sadəcə anlıq sevincdir,mənə görə.Uğur qazanmaq da,dostların və ailənlə birlikdə vaxt keçirib,əylənmək də,sevdiyin ölkələri gəzmək də və s. insanı xoşbəxt edə bilər,amma birinin gözlərində həqiqi sevinci görmək, onun xoşbəxtliyinin səbəbi olduğunu hiss etməyin yerini heç nə vermir..

Müəllif:Jalə Qasımova

BIR CAVAB BURAXIN

Rəyinizi daxil edin
Adınızı daxil edin