Sahib olduğumuz istedadın fərqində deyilik

Təqribən bir il əvvəl yeni dostlar qazanmaq məqsədi ilə bir dərgiyə könüllü olmaq üçün CV göndərdim. Sözsüz dostlar qazanmaq üçün məhz bu yolu seçməyib sadəcə sosial şəbəkələrdən də istifadə edə bilərdim amma istəyim daha savadlı, dünyagörüşü yüksək insanların əhatəsində olmaq idi. Buna görə də bir dərgi, bir nəşriyyat evi, bir qəzet və bu qəbildən olan maarifləndirici qurumlardakı insanların əhatəsində olmaq mənə daha düzgün seçim kimi gəlmişdi. CV-mi göndərdim, müsahibəyə getdim və sonda komandaya üzvlüyüm qəbul olundu. Digər komanda üzvləri ilə tanış olanda seçimimdə yanılmadığıma əmin oldum. Dərgini yaradan bir qrup gənc idi-hamısı yüksək mütaliyə qabiliyyətinə sahib, hadisələrə və gedişata öz baxış prizmalarına uyğun qiymət verməyi bacaran, həyatda öz sözünü deməyə çalışan gənclər. Məqsədləri digər gənclərində maariflənməsində qatqılarının olması idi. Bu məqsədlə də maarifləndirici bir dərgi yaratmışdılar. Sonradan həmin dərgini genişləndirmək daha çox oxucuya çatdıra bilmək üçün könüllülük təlimləri elan edilmiş və yeni üzvlər yəni biz  qəbul edilmişdik. Mənə görə belə bir təşəbbüs alqışlanacaq və dəstək olunacaq bir təşəbbüs idi. Düşünürdüm ki, belə bir dərginin varlığından xəbərdar olan gənclər ən azı yaşıdlarının necə bir iş ərsəyə gətirdiyi ilə maraqlanmaq üçün bu dərgini alacaqlar amma belə olmadı. Qəribədir deyilmi? Hamının sosial hesabında azı bir kitab şəkliyi yerləşdirdiyi ölkənin gəncləri maarifləndirməni hədəf almış bir dərgiyə maraq göstərmirlər. Tək “Sonuncu əsr” dərgisinə qarşımı laqeyiddirlər? Yox, hazırda gənciliyimiz ölkədə var olan dərgilərin, qəzetlərin çoxunun adını bilmir.

Amerikanın nüfuzlu kəşfiyyat orqanı olan “Central Intelligence Agency”nin 2015-ci il statistikasına görə Azərbaycanda 15 və daha yuxarı yaş həddindəki insanların 99,8% oxumağı və yazmağı bacarır. Buda nəyinki qonşu dövlətləri hətta bir çox inkişaf etmiş dövlətləri qabaqladığımızın göstəricisidir. Bəs belə bir bacarığı nə üçün dəyərləndirmirik? Başqa bir statistik məlumat – Ədliyyə naziri Fikrət Məmmədov  31 yanvar 2017-ci ildə Ədliyyə Nazirliyində keçirilmiş geniş kollegiya iclasında KİV-lərin sayının 5 100-ü ötdüyünü bildirib. Bunların içərisində telekanal və radiolar çox olsada, jurnal və qəzetlərdə var. Hazırda ölkəmizdə 20-dən çox aylıq, 10-a yaxın rüblük və illik jurnal dərc olunur. Təəssüf ki, nəşrini dayandırmış jurnal sayı isə 30-dan çoxdur.

Məsələ ondadır ki, bir çox insanlar kitab oxumağa dəb kimi yanaşırlar, məqsədləri oxumaq deyil, oxuyurmuş kimi görünməkdi. Vaxtı az olduğuna görə gündə yalnız 1-saat kitab oxuyan insanları başa düşə bilirəm amma hər həftəyə azı iki serialın həm bölümünü həm də bölüm təkrarını izləmədikləri müddətcə.

Bəzi istedadlar Allah vergisidi sonradan qazanılmır amma bəzi istedadları sonradan qazanırıq. Məsələn: oxumaq. Təsəvvür edinki siz sonradan elə bir istedad qazanırsız ki, bu istedaddan istifadə etməklə çox daha böyük istedadlarınızı üzə çıxara bilərsiniz. Bundan istifadə etmək öz əlinizdədir. Niyə özünüzə mane olursuz?

Xəyalə Məmmədova

BIR CAVAB BURAXIN

Rəyinizi daxil edin
Adınızı daxil edin