Gənc yazar Aytac Araz ilə müsahibə

    • Müsahib Aytac Araz “Sonuncu Əsr Hekayələri” kitabında yerləşən – “Baba Kahanın Ocağında” hekayəsinin müəllifi

     

    • İlk dəfə nə vaxt hekayə yazmaq fikrinə düşdünüz? Sizi nə ilhamlandırdı?

 

İlk dəfə 5-ci sinifdə oxuyarkən Azərbaycan dili müəlliməm mənə yazmağı

məsləhət gördü. Dedi, “sən yaz gətir, mən oxuyacam”. Onda Azərbaycan

nağıllarını oxuyurdum, 3 nağıl yazmışdım. O vaxta qədər isə anam israr

edirdi, elə ondan sonra da, “boş olanda yaz, səndə bu bacarıq var”, – deyirdi.

3-cü sinifdə oxuyarkən 2 şeir yazmışdım, anam oxuyub ağlamışdı, amma

anam oxuduğu üçün söz verdim ki, bir daha şeir yazmayacam. Hekayə

yazmağa isə bilavasitə anam ilhamlandırıb. Əslində, mən yazdıqlarımın

həmişə adi olduğunu düşünmüşəm, bunu davam etdirməliyəm deyə bir

xülyam olmayıb. İlk hekayə tipli yazılarımı isə 18-dən sonra yazmışam, amma

aralarında yeganə paylaşdığım bu mətndir.

 

  • “Bu il mənim həyatımda çox şeylər dəyişəcəkdi”- oxuduğum ən təsirli hekayələrdən, xatirələrdən biridir. Sözsüz ki, hekayədə nostalji toxunuşlar var- sanki oxucunu alıb “çox uzaqlara, uşaqlığa” qaytarırsınız. Bu üslubu sevirsiniz, yoxsa hekayəni memuar adlandıra bilərik?

 

-Düşünürəm ki, ərsəyə gələn hər mətndə müəllifdən bir zərrə var. Mətn

yazıçının bütün ömrü boyu toplanır, toplanır və bütün olur. İstənilən mətndə

azacıq da olsa bioqrafik və memuar çalar olduğu qənaətindəyəm. Memuarı

sevirəm, çünki o hisləri yaşamışam, hiss eləmişəm, ağrısını, acısını. Amma

üslub təbii ki, bu deyil. Bu mətni “memuar” adlandıra bilərik, onu yazarkən

uşaqlığıma ekskursiya eləmişdim.

 

  • “Üzündəki nuru görüb öpüşümüzün nuruna zərər vuracağından qorxurduq”- bu məqamda üzümdə təbəssüm yarandı. Bir insan üçün geridə xoş xatirələr saxlamaq necə də gözəldir. Babanızdan ən yadda qalan xatirə hansıdır?

 

Düzü, onu itirəndə çox uşaq idim. Yadımda qalan şux yerişidir. Axşamları

evə gəlişi, hər gələndə saçıma bir sığal çəkməsi. Yadımda qalanlardan ən

şiddətlisi isə gördüyüm yuxu olub. Onun ölmədiyinə inandırmışdı…

 

  • Hekayədə çox gözəl məqama toxunursunuz: insan nə qədər də məşhur, tanınmış olsada, ailəsi üçün yenə də “baba”, “nənə”, “ana”, “ata” olaraq qalır. Babanız və Aşıq Mahmud Ələsgəroğlu arasında ən böyük fərq hansı idi?

 

Babam el sənətkarı idi. Şirvan elinin məşhur aşıqlarından olub. 3-4 yaşım

olanda anam keçirdi TV-nin önünə, babanın saz havalarını ifa etməsini

dinləyirdi. O vaxt ürəyim sıxılırdı, bilmirdim anamı necə çəkim TV-nin

önündən. Böyüdükcə el məclislərindən görüntülərini izlədim, səs yazılarını

dinlədim. Necə mülayim davranışı, vüqarlı duruşu vardı! Evdəki Mahmud

baba isə ötkəmli, sərt, qayğıkeş və narahat idi. Onu ailənin rifahı

maraqlandırırdı. Evə gəlişini səbrsizliklə gözləyirdim, maşından düşüb evə

doğru addımladığı yerişinə vurulmuşdum…

Müsahibəni hazırladı-“Sonuncu Əsr” Jurnalistika bölməsinin rəhbəri,jurnalist Aysel Qarayeva

 

BIR CAVAB BURAXIN

Rəyinizi daxil edin
Adınızı daxil edin